Ailbhe Ní Ghearbhuigh
0 Followers0 Following
Follow2 poems
04/28/2026 14:58h
Cloiseann sé fós é:
díoscán an oighir,
tormáil i bhfad uaidh,
ciúnas an tsneachta.
Is cuimhin leis go fóill
an t-aer úr a shlogadh,
an dá scamhóg aige glanta,
fuacht naofa ag beannú a chnis.
Thug sé grá a chroí
don ghoimh gheal,
don díseart tostach
don tírdhreach glan.
Ach b’éigean dó filleadh ar an taiseacht
is ar an mbaile.
Bhí air cúl a thabhairt
don mbáine.
Is iomaí oíche
a iarrann a bhean air go caoin
an chistin a fhágaint
is dul léi a luí.
Is aoibhinn leis
uaigneas an tsileáin ón sconna.
Is ceol aige
srannán an reoiteora:
Nótaí doimhne
á seimint go mall,
Gliúscáil ochlánach
a labhair le gach ball dá bheo.
He can still hear it:
the glaciers rasping,
their ratcheting in the distance,
the snow-quiet.
And still he remembers
gulping unsullied freshness
to clarify his lungs,
the holy coldness blessing his skin.
He gave his heart
to that stinging brightness,
that taciturn redoubt,
that uncluttered country.
But no choice except a return
to dampness and home.
He had to turn
his back on blankness.
On so many nights
his wife asks him tentatively
to abandon the kitchen
and join her upstairs.
He loves the irregular loneliness
of each tap-drip
and it’s music to him
the refrigerator’s drone:
basso profundo
slow in the recital,
grinding sighs that call out
to his being’s every melting element.
Translated from the Irish
0 Likes
04/28/2026 14:58h
Chonac smólach marbh sa choill
é seargtha ar an screablach.
Bhíos ag déanamh trua de
nuair a tháinig madraí de rúid
is thugadar ruathar fúm
ag snapadh, ag glamadh
agus drant orthu.
Uaimse do tháinig liúbhéic,
gach bagairt is buille coise:
Bhí ina bhúirchath eadrainn.
Chorraigh na ba sna goirt
is chuireadar leis an gcór allta.
Theith lucha is dallóga fraoigh
isteach faoin doire donn,
sheas madra rua ar shiolpa,
a cholainn iomlán righin.
Chuimhníos ar mo choisíocht;
bhí ceithre chrúb fúm.
I saw a thrush-corpse shriveling
on the woodland’s scrabbly floor.
I was busy pitying it
when there came a harrying pack
of strays that set about me;
they bayed and snapped,
growling bare-toothed.
From my throat such roaring;
my every curse and foot-swing
made a bellow-war between us.
Fields of agitated cattle
augmented that wild choir.
Mice and shrewmice shrunk back
into the oakleaf brown interior
as a fox reared upward on a stony ridge,
its stance utterly rigid.
I remembered to run,
felt the four paws under me.
Translated from the Irish by Billy Ramsell
0 Likes

0 Comments
No comments yet. Be the first!
Log in to leave a comment.